दिवसांवर दिवसांच्या राशी
जीवन म्हणजे खर्डेघाशी
फोडासम जपलेले शैशव
खपली धरते तळहाताशी
तुझ्या बटांशी खेळुन जावे,
वार्‍याची इतकी बदमाशी?
बांधू जेथे घरटे आपण
तिथेच मथुरा,तिथेच काशी
भुकेल्यांस भाकरी नसे, अन
खाणारे खाऊन उपाशी
तुझ्याविना जगण्याची शिक्षा
हीच का मरेस्तोवर फाशी?
जरी वादळे येतीजाती
लाटांना भिडतात खलाशी
श्री. वैभव जोशी यांच्या 'सत्र' या अतिशय सुंदर गझलेचे माझ्या अल्पमतीने केलेले हे विडंबन आहे. मूळ कविता पुढीलप्रमाणेः
आठवांचे सत्र होते
चांदणे सर्वत्र होते
मोगऱ्याचा गंध होता
मात्र कोरे पत्र होते
विलगली दोन्ही शरीरे
श्वास का एकत्र होते ?
शेवटी परकेच आले
सोयरे इतरत्र होते
सख्य ना झाले कुणाशी
ह्रदयही सावत्र होते
जीवनाची कोठडी अन्
मृत्युचे वर छत्र होते..
आणि, त्यावरील हे मी केलेले विडंबनः
